Ενοποίηση συστήματος παλαιού τύπου: σύνδεση του AI με λογισμικό που προϋπήρχε του cloud

Η ενοποίηση συστήματος παλαιού τύπου με το AI σημαίνει σύνδεση σύγχρονων μοντέλων και αυτοματισμών με λογισμικό που δεν σχεδιάστηκε ποτέ για αυτά, χωρίς να αφαιρεθεί αυτό το λογισμικό. Μπορείτε να το κάνετε προσθέτοντας ένα επίπεδο γύρω από το παλιό σύστημα αντί να το αντικαθιστάτε: εκθέστε τα δεδομένα του μέσω ενός API ή προσαρμογέα, δρομολογήστε αιτήματα μέσω ενδιάμεσου λογισμικού που μεταφράζεται μεταξύ παλιού και νέου και μεταφέρετε μία δυνατότητα κάθε φορά. Το παλιό σύστημα συνεχίζει να λειτουργεί. Το AI διαβάζει από αυτό, γράφει πίσω σε αυτό και λειτουργεί ενάντια σε μια καθαρή διεπαφή αντί να αγγίζει τον αρχικό κώδικα. Αυτό είναι πιο αργό για να αισθανθείτε τελειωμένο από μια επανεγγραφή, αλλά ενέχει πολύ λιγότερο κίνδυνο, αποστέλλεται αξία σε εβδομάδες παρά σε χρόνια και σας επιτρέπει να σταματήσετε σε οποιοδήποτε σημείο με κάτι που ήδη λειτουργεί. Τα περισσότερα συστήματα που προϋπήρχαν του νέφους μπορούν να συνδεθούν με αυτόν τον τρόπο, ακόμη και όταν ο πηγαίος κώδικας είναι ανεπαρκώς τεκμηριωμένος ή μερικώς χαμένος.

Γιατί να μην ξαναγράψουμε απλώς το παλιό σύστημα;

Διότι τα rewrites είναι εκεί που πάνε να πεθάνουν οι προϋπολογισμοί. Ένα σύστημα που λειτουργεί την επιχείρηση εδώ και δεκαπέντε χρόνια κωδικοποιεί χιλιάδες μικρές αποφάσεις, περιπτώσεις αιχμής και αθόρυβες διορθώσεις που κανείς δεν έγραψε. Μια επανεγγραφή πρέπει να τα ξαναβρεί όλα, και συνήθως βρίσκει τα χειρότερα στην παραγωγή.

Η ολοκλήρωση αντιμετωπίζει το παλιό σύστημα ως γεγονός, όχι ως σφάλμα. Ο στόχος δεν είναι να θαυμάσουμε τον κώδικα παλαιού τύπου ή να τον αντικαταστήσουμε κατ' αρχήν. Είναι να αποκτήσετε σύγχρονες δυνατότητες που εργάζονται εναντίον του με τον μικρότερο κίνδυνο. Τυλίγεις ό,τι υπάρχει, αποδεικνύεις αξία σε μια φέτα και μόνο τότε αποφασίζεις αν αξίζει τον κόπο οποιαδήποτε βαθύτερη αλλαγή. Συχνά δεν είναι, και το παλιό σύστημα απλώς συνεχίζει να κάνει τη δουλειά του πίσω από ένα καθαρότερο μέτωπο.

Ποια είναι τα κύρια πρότυπα ολοκλήρωσης;

Υπάρχουν μια χούφτα μοτίβα που καλύπτουν τις περισσότερες περιπτώσεις. Η επιλογή του σωστού εξαρτάται από το πώς το παλιό σύστημα εκθέτει τα δεδομένα του και πόσο επιτρέπεται να το αγγίξετε.

Μοτίβο	Τι κάνει	Όταν χωράει
API περιτύλιγμα	Βάζει ένα μοντέρνο API μπροστά στο παλιό σύστημα, ώστε άλλο λογισμικό να του μιλάει καθαρά	Το σύστημα έχει μια αξιοποιήσιμη διεπαφή, ακόμη και μια δύσκολη, μπορείτε να καλέσετε
Προσαρμογέας	Μεταφράζει μεταξύ της μορφής του παλιού συστήματος και της μορφής που αναμένει το AI	Τα δεδομένα είναι προσβάσιμα, αλλά σε σχήμα που τίποτα το σύγχρονο δεν καταλαβαίνει
Middleware / επίπεδο ενοποίησης	Μια υπηρεσία που βρίσκεται ανάμεσα σε συστήματα, δρομολόγηση και μετατροπή μηνυμάτων	Πρέπει να μιλήσουν πολλά συστήματα, διαφορετικά θέλετε ένα μέρος για να προσθέσετε λογική και καταγραφή
Ανάγνωση σε επίπεδο βάσης δεδομένων	Διαβάζει απευθείας από την υποκείμενη βάση δεδομένων όταν δεν υπάρχει διεπαφή	Η εφαρμογή είναι κλειστή αλλά ο χώρος αποθήκευσης δεδομένων είναι προσβάσιμος και σταθερός
Γέφυρα αρχείου ή παρτίδας	Ανταλλάσσει δεδομένα μέσω προγραμματισμένων αρχείων ή εξαγωγών	Το σύστημα μιλάει μόνο σε νυχτερινές εξαγωγές ή αρχεία σταθερής μορφής

Στην πράξη τα συνδυάζεις αυτά. Ένα κοινό σχήμα είναι ένας προσαρμογέας που διαβάζει τη βάση δεδομένων παλαιού τύπου, ένα επίπεδο ενδιάμεσου λογισμικού που καθαρίζει και επικυρώνει τα δεδομένα και ένα σύγχρονο API που καλεί το AI. Το AI δεν βλέπει ποτέ απευθείας το παλιό σύστημα. Βλέπει τη διεπαφή που δημιουργήσατε, πράγμα που σημαίνει ότι μπορείτε να αλλάξετε αυτό που βρίσκεται πίσω από αυτήν τη διεπαφή αργότερα χωρίς να σπάσει τίποτα μπροστά της.

Πώς συνδέετε το AI χωρίς να σπάσει αυτό που ήδη εκτελείται;

Η ασφαλής διαδρομή είναι η προσθήκη, όχι η αλλαγή. Το παλιό σύστημα δεν πρέπει να γνωρίζει την ύπαρξη του AI.

1. Χαρτογραφήστε τις ραφές. Βρείτε κάθε μέρος που το παλαιού τύπου σύστημα επιτρέπει ήδη την είσοδο ή την έξοδο δεδομένων: μια βάση δεδομένων, μια εργασία εξαγωγής, μια αναφορά, ένα παλιό API. Αυτά είναι τα σημεία σύνδεσής σας.
2. Διαβάστε πριν γράψετε. Ξεκινήστε με πρόσβαση μόνο για ανάγνωση. Αφήστε το AI να παρατηρήσει και να παράγει αποτελέσματα που ελέγχει ένα άτομο, προτού του επιτραπεί να αλλάξει οτιδήποτε στο σύστημα πηγής.
3. Δημιουργήστε το επίπεδο διασύνδεσης. Τοποθετήστε έναν προσαρμογέα ή API μπροστά, έτσι ώστε το AI να λειτουργεί με καθαρό συμβόλαιο αντί για τα παλιά εσωτερικά. Αυτό είναι το όριο που σας προστατεύει.
4. Πρώτα σκιάστε. Εκτελέστε το νέο μονοπάτι παράλληλα με το παλιό και συγκρίνετε τα αποτελέσματα, χωρίς να ενεργήσετε σε αυτά. Μαθαίνετε πού διαφωνούν το μοντέλο και τα δεδομένα παλαιού τύπου, ενώ δεν διακυβεύεται τίποτα.
5. Ενεργοποιήστε την εγγραφή για ένα κομμάτι. Αφήστε το AI να γράψει πίσω στο παλιό σύστημα για μια μεμονωμένη εργασία χαμηλού κινδύνου. Καταγράψτε κάθε αλλαγή ώστε να μπορεί να εντοπιστεί και να αντιστραφεί.
6. Κρατήστε ένα δρόμο πίσω. Κάθε διαδρομή εγγραφής χρειάζεται διακόπτη απενεργοποίησης και διαδρομή ελέγχου. Εάν η ενσωμάτωση δεν συμπεριφέρεται σωστά, επιστρέφετε στην παλιά διαδικασία χωρίς να χάσετε δεδομένα.

Αυτό τείνει να μοιάζει στο πεδίο ενοποίηση συστήματος και υπηρεσίες. Το έργο αφορά λιγότερο τα έξυπνα μοντέλα και περισσότερο τα πειθαρχημένα όρια: μια καθαρή διεπαφή, πρώτα μόνο για ανάγνωση, πλήρης καταγραφή και μια επαναφορά που πραγματικά λειτουργεί.

Πρέπει να μεταφέρετε τα πάντα ταυτόχρονα ή σε φέτες;

Σε φέτες, σχεδόν πάντα. Μια μεγάλη έκρηξη σάς ζητά να εμπιστευτείτε ότι όλα λειτουργούν μια μέρα, χωρίς στοιχεία μέχρι να φτάσει εκείνη η μέρα. Ο τεμαχισμός μετατρέπει ένα μεγάλο στοίχημα σε μια σειρά από μικρά, ελεγχόμενα.

Το slice είναι μια ενιαία δυνατότητα με ξεκάθαρο πλεονέκτημα: μία αναφορά, ένα βήμα έγκρισης, μία τροφοδοσία δεδομένων. Συνδέετε το AI σε αυτό το κομμάτι, το αποδεικνύετε έναντι του ζωντανού συστήματος και το αφήνετε να λειτουργεί προτού αγγίξετε το επόμενο. Το παλιό σύστημα παραμένει υπεύθυνο για όλα όσα δεν έχετε μεταναστεύσει ακόμα. Εάν ένα κομμάτι αποτύχει, η ακτίνα έκρηξης είναι μία ικανότητα, όχι ολόκληρη η επιχείρηση.

Αυτός είναι επίσης ο τρόπος με τον οποίο διατηρείτε το έργο ειλικρινές. Κάθε κομμάτι παράγει ένα αποτέλεσμα που μπορείτε να μετρήσετε: μια καθυστέρηση που αφαιρέθηκε, ένα χειροκίνητο βήμα έφυγε, μια κλάση σφάλματος έκλεισε. Αν οι φέτες σταματήσουν να αποδίδουν, σταματάς. Ποτέ δεν κρατάτε μια μισοτελειωμένη επανεγγραφή που δεν κάνει τίποτα μέχρι να ολοκληρωθεί. Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το πότε αυτό το είδος δέσμευσης κερδίζει τη δέσμευσή του, ανατρέξτε στο Συμβουλευτική AI στην Κύπρο.

Το πρακτικό takeaway

Δεν χρειάζεται να διαλέξετε ανάμεσα σε ένα παλιό σύστημα που σας κρατά πίσω και σε ένα ξαναγράψιμο που μπορεί να σας βυθίσει. Τυλίξτε το παλιό σύστημα σε μια καθαρή διεπαφή, συνδέστε το AI σε αυτήν τη διεπαφή και μεταφέρετε ένα κομμάτι τη φορά με αναγνώσεις πριν από την εγγραφή και επαναφορά που έχετε δοκιμάσει. Ξεκινήστε με τη φέτα που πονάει περισσότερο και είναι πιο ασφαλής στην αφή. Αποδείξτε το, μετρήστε το και μετά προχωρήστε στο επόμενο. Το σύστημα παλαιού τύπου συνεχίζει να λειτουργεί όλη την ώρα, αυτό ακριβώς είναι το ζητούμενο.